ΑθλημαΕπιχειρηματική ζωήΠως να φτιάξειςτραπεζικόςχρηματοπιστωτικά ιδρύματα

Μια ιστορία σε έναν καταυλισμό προσφύγων

Τι σημαίνει να ζεις σε καταυλισμό προσφύγων; Αν ζεις σε καταυλισμό προσφύγων, πραγματικά έχεις πολλούς φόβους που έχεις αφήσει πίσω σου, μακριά από την πατρίδα σου, και πολλές ιστορίες που δεν μπορείς να πεις σε κανέναν… Πόσα χιλιόμετρα περπατάς για ουρές φαγητού ή πόσες ώρες περιμένεις στην ουρά για ένα μπολ σούπα στο χέρι;

Στη βαρβαρότητα του πολέμου, στο θανατηφόρο κρύο της νύχτας. Φυσικά, αυτοί που έπρεπε να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους και τα ζεστά σπίτια τους έχουν μια ιστορία.

Μην λες «όχι»! Ακόμα κι αν δεν έχουν ιστορίες, γράφονται μονομιάς.

Η Μέση Ανατολή είναι το λίκνο των πολέμων. Οι φόβοι είναι γενετικοί πλέον, σε μια αιματηρή ή αιματηρή γεωγραφία όπου οι πόλεμοι δεν έχουν σταματήσει εδώ και πολλούς αιώνες. Θα γεννηθούν και θα μεγαλώσουν μέσα στο φόβο και τα παιδιά εκείνων που πάντα μεγαλώνουν με φόβο.

Η μετανάστευση είναι αναπόφευκτη σε πολεμικές γεωγραφίες όπου υπάρχουν θάνατοι για χάρη της. Ας πούμε; Ας είμαστε φιλοξενούμενοι στις καρδιές όσων ζουν με υπομονή με πίστη και υπομονή σε μια δύσκολη ζωή. Ας τους ακούσουμε, ας τους μιλήσουμε και ας τους καταλάβουμε λίγο.

Μια μέρα στο Προσφυγικό Στρατόπεδο

Όσοι ζουν σε προσφυγικούς καταυλισμούς κάνουν μια ζωή ρουτίνας. Αν και δεν βρίσκουν τίποτα, σίγουρα έχουν κάτι να κάνουν. Μπαλώνουν τις φούστες τους που σκίστηκαν από το τίποτα και επισκευάζουν τις αεροστεγείς σκηνές τους. Πρωί, μεσημέρι και βράδυ μπαίνουν στην ουρά του φαγητού. Αυτό που παίρνουν είναι ένα πιάτο σούπα και ένα κομμάτι ξερό ψωμί. Η έλλειψη και η αφθονία των γευμάτων ποικίλλει ανάλογα με τον αριθμό των οικογενειών. Με μεγάλη ευγνωμοσύνη μαζεύτηκαν τα μέλη της οικογένειας σε ένα τραπεζομάντιλο που είχαν στρώσει στο έδαφος και άρχισαν να τρώνε τα γεύματά τους στο ίδιο μπολ. Υπάρχουν εκείνοι που αναρωτιούνται, «Πώς κάνουν τον προσωπικό τους καθαρισμό σε ένα μέρος που έχει λίγο νερό και δεν υπάρχει μπάνιο». Δυο τρεις μέρες τη βδομάδα τρέχουν πίσω από τα αυτοκίνητα κουβαλώντας νερό και κάνουν την προσωπική τους φροντίδα με δυο τρεις κουβάδες νερό, τους οποίους γεμίζουν.

σκηνή καταυλισμού προσφύγων

Εκπαιδευτική Ζωή Παιδιών

Τα παιδιά παίζουν τον πρωταγωνιστικό ρόλο σε μια κακή ταινία! Ναι, παιδιά που πέρασαν μια μεγάλη καταστροφή παλεύουν να συνηθίσουν στο δεύτερο σπίτι τους, τους προσφυγικούς καταυλισμούς, όπου δίνουν μάχη για τη ζωή και τον θάνατο. Προς αυτή την κατεύθυνση γίνονται βελτιώσεις στις κατασκηνώσεις για παιδιά που είναι κατεστραμμένα κοινωνικά και ψυχολογικά. Με αυτόν τον τρόπο, επιχειρείται να κάνει τα παιδιά να ξεχάσουν τα άσχημα τραύματα που έχουν βιώσει, τουλάχιστον για λίγο.

Τώρα όλα είναι ένα όπλο, κάθε άτομο παίρνει ζωή

Αξέχαστα, τα σχήματα των όπλων, ο εκκωφαντικός ήχος κάθε βόμβας που έπεσε. Τώρα «όλα είναι όπλο, κάθε άνθρωπος παίρνει μια ζωή». Καθώς λέω αυτές τις λέξεις, έχω μια ιστορία να κάνω αυτές τις λέξεις να αισθάνονται.

Το όνομά της είναι Hüda. Η αντίδρασή του όταν μπέρδεψε την κάμερα με όπλο όταν τραβήχτηκε η φωτογραφία του.
Στον Καταυλισμό Σύριων Προσφύγων Οσμάν Σαγιρλί Αυτή η φωτογραφία, τραβηγμένη από το AD, είναι το κύριο θέμα που ενώνει χιλιάδες ιστορίες. Μερικές φορές συμβαίνει, απλώς μια φωτογραφία μας λέει αυτό που δεκάδες βιβλία δεν μπορούν να πουν. Μπροστά από αυτή τη φωτογραφία, έρχεται στο μυαλό η διάσημη ρήση του Ορχάν Βελή. «Τα λόγια μου δεν θα είναι αρκετά…» είπε.

Στην πραγματικότητα, τα παιδιά γνωρίζουν τα πάντα.

φοβισμένο αγόρι

Οι ιστορίες συνεχίζονται

Ποιος λέει “οι ιστορίες τελειώνουν”. Στην πραγματικότητα, κάθε ιστορία που τελειώνει είναι η αρχή μιας άλλης ιστορίας. Οι ιστορίες μας συνεχίζονται όσο το δυνατόν περισσότερο. σε έναν καταυλισμό προσφύγων, εν μέσω πολέμου, και όπου κι αν είμαστε μόνοι με τη συνείδησή μας.

Η ζωή συνεχίζεται παρ’ όλα αυτά. Παρά όλα τα αρνητικά της φτώχειας, ας μην χάσουμε την ευγνωμοσύνη μας στην καρδιά μας και ας περπατήσουμε προς το μέλλον με ελπίδα, ας τρέξουμε.

Μείνε καλά.

NeOldu.com/ Kader Basayoğul

Related Articles

Αφήστε μια απάντηση

Back to top button